Poród rodzinny

Madzia81 · Wysłany: 2010-02-27, 20:08

piccolina, a tak z ciekawości, Wy planujecie rodzić razem?

iskiereczkaaa · Wysłany: 2010-02-27, 20:26

Wszystko zalezy od partnera. Nie kazdy partner to przetrzyma.
Ja jeszcze nigdy nie bylam w ciazy i nie rodzilam jeszcze dzieci,
ale jesli moj partner nie bedzie chcial mi towarzyszyc przy porodzie to uszanuje jego zdanie. Szczerze moiwac to ja osobiscie bym tego nie chciala.
Rozkraczona kobieta, krew i krzyki wolalabym mu nawet tego
oszczedzic, zeby nie musial tego ogladac

piccolina · Wysłany: 2010-02-27, 21:42

Kamyczek · Wysłany: 2010-02-28, 11:04

Widziałam kilka porodów i chyba macie strasznie złe skojarzenia. Owszem jest trochę krwi, śluzu itp., dzieciątko wygląda jak mały potworek, ale nie zauważyłam żeby któryś tatuś nie zakochał się w nim od pierwszego wejrzenia. Poza tym mąż/partner nie zagląda w krocze tylko sto przy głowie kobiety i nie widzi pękniętego krocza! Nie widzi zszywania, bo idzie wtedy popatrzeć jak neonatolog ogląda i bada maluszka. Ja decyzję zostawiłam mężowi i nie będę go namawiać ani mu zabraniać. Jeśli stwierdzę podczas porodu że mi przeszkadza to poproszę go o wyjście, jeśli on stwierdzi że nie da rady wyjdzie. Ale uwierzcie mi widziałam jak pewien tatuś dzielnie stał przy żonie i ją wspierał po czym jak zabrano maluszka do ważenia wyszedł na korytarz i popłakał się jak dziecko takie to było dla niego ważne przeżycie. Dlatego nie mam zamiaru pozbawiać mojego męża tej szansy. Ale oczywiście to tylko moje odczucia i moje zdanie. :-)

:) · Wysłany: 2010-02-28, 12:24

plany planami a zycie zyciem:) poczatkowo tez nie wyobrazalam sobie obecnosci M przy porodzie. On jest nerwowy jesli chodzi o krzywdę, ból, zagrozenie itp. Natomiast jak przyszlo co do czego to był oazą spokoju. I widział mnie rozkraczoną, rozdartą, krzyczącą, prawie nieprzytomna z bólu i dał radę. Ja dałam

Widział wychodząca głowkę Szymcia, pomagał mi wchodzić pod prysznic, widzial jak krew cieknie mi po nogach.
Czy cos się między nami zmieniło? tak. wspólny poród nas zblizył. Pomoc jaką mi okazal zaraz po porodzie i w pierwszych tygodniach była ogromna.
I uprzedzę kolejne pytanie. Nadal pociągam go fizycznie. Nawet przez sekundę nie poczułam się nieatrakcyjna dla swojego męża

no ale duzo zalezy od meżczyzny. Nie każdy to zniesie. ja jestem ze swojego bardzo dumna.

Kamyczek · Wysłany: 2010-02-28, 12:43

Dokładnie wszystko zależy od człowieka, kobiety też różnie znoszą cierpienie i ból.
:), Ale powiedź czy uważaliście cały ten proces porodu za obrzydliwy, bo ja mam wrażenie że wiele kobiet tak go przedstawia i stąd ta niechęć do wspólnych porodów...

Swoją drogą też kiedyś miała taki obraz tego wszystkiego.

:) · Wysłany: 2010-02-28, 12:50

obrzydliwy? na długo przed porodem wolam być sama, zeby M nie widział mnie w takim stanie. A raczej nie wyobrazałam sobie tego, ze mógłby zagladać mi w krocze podczas porodu. W trakcie (tak do 8 cm) myslałam, ze własciwie to nie jest mi do niczego potrzebny. A gdy zaczeło sie najgorsze, to było mi wszystko jedno kto jest, kto patrzy, kto słyszy. Byłam tylko ja i mój ból.
Po wszystkim, po porodzie po powrocie do domu, ani przez chwilę nie załowałam, ze maż byl przy mnie.Bo widział jak na świat przychodzi jego syn. A ze w tak trudnych okolicznosciach to co? Tak wygląda zycie. to nie tylko, pocałunki i tulenie, ale i ból, krew, wydzieliny itp.
Nigdy chyba nie myslalam o porodzi jak o czyms obrzydliwym. Raczej przerażajacym.
jeszcze jedno. Poród wspominam fatalnie, nie wyobrazałam sobie ze tak moze boleć. Nie pisze tego zeby straszyc

tylko zeby pokazać, ze nie dla wszystkich kobiet poród to tylko ból. Dla większości (chyba) to ta chwila gdy kładzą dziekco na brzuchu - ponoc najpiekniejsza chwila jaka mozna przezyć. Niestety mnie ta chwila ominęla. Bol przycmił wszystko.
Ale jak poczytasz o wspomnieniach porodowych, to większośc mam zapomniało o bólu bardzo szybko.

mloda_mama · Wysłany: 2010-02-28, 15:04

Madzia81 · Wysłany: 2010-02-28, 21:46

macie rację, wszystko zależy od partnera. my planowaliśmy rodzić razem, przez powikłania przy porodzie, nie do końca się udało. ale M. też dużo widział. i też tylko nas to do siebie zbliżyło.

Kamyczek · Wysłany: 2010-02-28, 22:46

:), Chodziło mi o to że niektóre kobiety bardzo dużo mówią o tych brzydkich rzeczach w porodzie i sprawiają że facet widzi go jak coś obrzydliwego. A przecież to podobno coś najpiękniejszego co można przeżyć. (mam nadzieję że wkrótce się dowiem na własnej skórze)

Tri · Wysłany: 2010-03-01, 06:40

Sam poród nie jest najciekawszym widokiem, ale przecież nie dla widoków się na niego idzie - nie trzeba zaglądać partnerce ciągle między nogi i znika cała potencjalna obrzydliwość.
Podobno najpiękniejsze - ale nas niestety omineło

Kamyczek · Wysłany: 2010-03-01, 09:28

Ważne jest podejście dla mnie każdy był piękny, nawet jak trzeba było się przebrać całkowicie. I ta radość w oczach rodziców. <dreams>

Tri, Nadrobicie już nie długo. ;-)

mloda_mama, Przy następnym dziecku może wszystko pójdzie inaczej i uda Ci się przeżyć to tak jakbyś chciała. Ważne że masz ślicznego syneczka. :-D

aga5890 · Wysłany: 2010-05-03, 19:39

Mój Pysio ciągle powtarza że chce być przy mnie od początku do końca... I NIE MAM TU NA MYŚLI SAMEGO PORODU :lol:

On chce byc przy mnie na każdym USG, na każdym pobieraniu krwi (strasznie boje się igieł lekarskich wiec sie uparł że wtedy bedzie przy mnie) i przy porodzie też chce być... Twierdzi że nawet jak bedzie trwać 2dni to będzie tam siedział do końca. I się oczywiście ciesze ale udało mi sie mu wytłumaczyć że mogłabym sie czuć niezręcznie (a nawet zażenowana) gdyby mnie widział taka spocona i wrzeszczaca itd... no i w końcu przyznał mi racje ;-)

ale coś czuje że to nie było jego ostatnie słowo :-)

mamy jeszcze duuużo czasu wiec pewnie wrócimy do tematu:) Uważam że Facet powinien byc przy porodzie (licząc od pierwszych skurczy) ale nie koniecznie podczas finału.

Monini · Wysłany: 2010-07-30, 15:43

Jeśli tylko będzie taka możliwość, mąż będzie przy mnie. Mam nadzieję, że będzie wszystko ok, naturalnie i będzie mógł przeciąć pępowinę, zobaczy się...
Podjęliśmy tą decyzję już dawno i raczej nie zmienimy zdania, On ma mnie wspierać i wiem, że to będzie robił i że w razie czego stanie za mną murem, niektórzy trafiają na niezbyt miłe położne czy lekarzy, może za dużo się naczytałam i jestem przewrażliwiona, ale mimo wszystko warto, żeby ktoś w momencie, kiedy sama nie mogę domagać się respektowania moich praw, postawił się niemiłemu personelowi, na który mam nadzieję, że nie trafię.

Charlie.C · Wysłany: 2010-07-30, 19:45

My chyba też się zdecydujemy na rodzinny (o ile nie będę miała cesarki), ale w sumie zależy kiedy się zacznie, może się okazać, że nie będzie mógł się z pracy wyrwać i będę rodzić sama. Różnie może być... <bezradny>