Rywalizacja kobiet

słoneczko07 · Wysłany: 2011-07-05, 14:26 **Rywalizacja kobiet**

POLECAM reportaż.
Jakie jest wasze zdanie na ten temat?

kobieta kobiecie rywalkąJoanna Rokicka2011-07-01
Dlaczego musimy zawsze być lepsze od innych matek? - naukowcy przyjrzeli się temu zjawisku.

Dom z ogrodem pod Warszawą, w białej sypialni 28-letnia Karolina nosi na rękach ząbkującą zaślinioną córeczkę. Choć minęło południe, ma na sobie nocną koszulę i japonki. - Moje dziecko ciągle wyje. Mam ochotę wyjść i nie wrócić, ale nigdy się nie przyznam koleżankom, że nie radzę sobie z byciem mamą. Przecież w pracy jestem najlepsza - mówi Karolina, account executive w agencji reklamowej na macierzyńskim i mama półrocznej Hani. - Moje znajome rywalizują o to, która z nich szybciej urodziła dziecko, dłużej karmiła je piersią i wcześniej wróciła do formy po ciąży. Liczy się nawet najbardziej oryginalne imię dla malucha - wymienia. Sama ma nadprogramowe kilogramy, zero czasu na siłownię a modne ubrania zastąpiła wygodnymi legginsami i luźnymi tunikami. Dzisiejsza nosi ślady mleka, bo Hania ciągle ulewa.

Matka idealna w każdym calu

Karolina uważa, że na własne życzenie odmawiamy sobie prawa do bycia matką niedoskonałą. - Rzadko proszę o pomoc, koleżanki też nie przyznają się do depresji poporodowej, braku czasu na sprzątanie czy tego, że nie potrafią gotować. Każda udaje, że wszystko przychodzi jej naturalnie i bez wysiłku - mówi. kobiety ze sobą nie współpracują, ale rywalizują - kto jest lepszą matką, żoną, pracownicą. Zdaniem Tomasza Szlendaka, profesora socjologii z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, konkurowanie ojców oparte jest na konkretach a nie emocjach, inaczej jest z matkami. Rywalizacja między nimi jest również silnie wpisana w geny, różni się od męskiej tylko formami. kobiety potrafią używać technik, których mężczyźni nie znają.

Iwona, 32-letnia pełnoetatowa mama dwóch synków uważa, że rywalizacja bierze się stąd, że społeczeństwo stawia nam nierealne do spełnienia wymagania. - Mamy być wykształconymi matkami, które doskonale dbają o dom, tworzą zgraną parę z mężem, wymyślają ciekawe zajęcia dla dzieci i mają czas na aerobik, chiński i organizowanie spotkań rodzinnych. Do tego jeszcze świetnie gotują - wymienia. Kiedyś miała bliską koleżankę, razem jeździły autobusem do liceum, potem studiowały na tym samym kierunku. W tym samym czasie się zaręczyły, śluby miały miejsce w te same wakacje, Iwona zaczęła podróżować po świecie. - Urodziłam dzieci, ułożyłam sobie życie a mąż cudzoziemiec okazał się być fajnym facetem. Gdy ja w przeciwieństwie do niej spełniłam się jako mama i jestem szczęśliwa w związku, szybko straciłam koleżankę - podsumowuje z goryczą. - Nie mogła przeżyć, że jestem w czymś od niej lepsza.

Ciąża to koniec przyjaźni

Agnieszka, 36-letnia biznesmenka, mama trójki dzieci uważa, że poza zazdrością o wygląd, kobiety rywalizują między sobą także w sferze płodności. Kilka lat temu mieszkała w północnej Francji. Do domu obok wprowadziła się fajna rodzinka - ich dwoje i trójka dorastających, pięknych i zdrowych dzieci. Były to domy służbowe, więc zdani byli na swoje sąsiedztwo, które bardzo dobrze się układało. - Latem grille, aperitify, spotkania. Wystarczyło tylko przestawić drinki na drugą stronę siatki i przeskoczyć przez murek - śmieje się Agnieszka. Pewnego dnia oznajmiła sąsiadom, że oczekuje pierwszego dziecka. Od tego dnia serdeczne i regularne kontakty praktycznie natychmiast się urwały. Sąsiadka nie odpowiadała na zaproszenia, nie spotykali się już więcej. - Wtedy pomyślałam sobie, że jesteśmy jednak bardzo zbliżone do zwierząt - opowiada. - Jej reakcja była reakcją samicy, która po ostatniej ciąży poprosiła o podwiązanie jajowodów, a później w głębi duszy tego żałowała. Ona wtedy miała 40 lat, ja 27. Wydaje mi się, że moja ciąża wybiła ją z rywalizacji bo ja mogłam, a ona już nie mogła mieć dzieci. Nie zniosła tego, więc się odwróciła ode mnie i ucięła znajomość.

Podobne doświadczenia miała 31-letnia Marzena, prawniczka i mama półtorarocznego synka Maksa. Nie zdawała sobie sprawy, że nawet ciąża może być powodem do rywalizacji. Miała przyjaciółkę, która w tym samym czasie co ona wyjechała za granicę. Nie wie skąd wziął się w niej pęd do udowodnienia, że jest we wszystkim szybsza i lepsza. - Na pewnym etapie nasza korespondencja ograniczyła się do tego, że ona już kupiła mieszkanie, już wyszła za mąż, właśnie dostała awans w pracy i teraz zarabia więcej ode mnie. Wyliczanka trwała dopóki nie zaszłam w ciążę. Wtedy skasowała mnie z listy facebookowej i więcej się nie odezwała - wspomina. - Popis biologicznej sprawności jest znany od dawna i wpisany w geny kobiet. Przedmiotem stałych rozgrywek są zarówno atrybuty fizyczne, takie jak atrakcyjny wygląd, zgrabna pupa czy kształtny biust jak i reprodukcyjne, czyli urodzenie i wychowanie dziecka - tłumaczy profesor Szlendak.

Kobiece tabu

Rzadko czytamy o kobiecej rywalizacji, często poruszany jest za to temat damskich przyjaźni. Mamy wizję jak z "Seksu w wielkim mieście" gdzie cztery przyjaciółki, które czasem działają sobie na nerwy, wspierają się i okazują sobie kobiecą solidarność. Ale zdaniem Susan Shapiro Barash, autorki "Tripping the prom queen - the truth about women and rivalry" - książki o rywalizacji kobiet, od dzieciństwa wpaja nam się przekonanie, że tortu nie wystarczy dla wszystkich. Dlatego takie dobra jak sukces zawodowy, udany partner i dobrze wychowane dzieci są ograniczone i trzeba o nie mocno konkurować. Jednak podczas gdy rywalizację wśród mężczyzn uważamy za zdrową a nawet pożądaną, to ta kobieca jest tematem bardziej wstydliwym i zagłuszanym. Według psychologów rywalizacja między nami uderza w nas same, bo to my ponosimy koszty i konsekwencje takich zachowań, czyli podwyższone oczekiwania otoczenia, napięcie, niemożność okazania słabości czy przyznania się do macierzyńskiej porażki. Trafiamy do ślepego zaułka - coraz więcej osiągamy, łącząc wiele ról ale padamy ofiarą własnych nienasyconych ambicji i chęci pokazania światu na co nas stać. Według Marzeny kobiety rywalizują ze sobą, bo mają zaburzone pojęcie o tym, co to znaczy być kimś. - Hołdujemy przekonaniu, że trzeba dobrze wyglądać, mieć pozycję, konkretne pieniądze, wpływy, podziw, szacunek, ładne i zdolne dzieci. Brakuje poczucia wartości płynącej z samego faktu, że się jest człowiekiem.

Jaka matka taka córka?

- kobiety, które rywalizują w roli matki doświadczają często negatywnych uczuć - od złości i rozczarowania po frustrację - mówi Monika Karewicz, socjolożka i trenerka rozwoju osobistego. - Charakterystyczny jest u nich lęk, że ktoś okaże się od nich lepszy. Córka koleżanki wygrywa konkursy taneczne, syn siostry jest zdolnym tenisistą, sąsiadka ma dzieci, które świetnie się uczą i grają w reklamach. Wozimy dzieci na zajęcia z matematyki dla pięciolatków w nadziei, że zostaną sławnymi finansistami albo na castingi niemowląt do reklam by przygotować je do kariery aktorskiej. Wybieramy markowe gadżety szkolne, obmyślamy czym zadziwić inne matki na urodzinowym kinderbalu. - U przyjaciół był ostatnio klown, animatorka i pokaz sztucznych ogni. Może zrobimy Hani przyjęcie na korcie tenisowym albo na statku płynącym po Wiśle? - śmieje się Karolina. - Podobnie jak moja mama uwielbiam zaskakiwać koleżanki niebanalnymi pomysłami.

Naukowcy podkreślają, że nasze zachowanie zależy od wzorców, jakie przekazały nam nasze matki. Jeśli były usatysfakcjonowane swoim życiem, pewne siebie i miały poczucie własnej wartości, to przekazały nam taką postawę życiową. Jeśli natomiast przepełniała je frustracja i zaangażowanie w rywalizację z innymi kobietami, to my też będziemy się z nimi zmagać. Jednak nikt nie jest na straconej pozycji. Warto pracować nad sobą i walczyć ze swoimi "demonami", a przy okazji być wsparciem dla innych kobiet.

tekst pochodzi ze strony internetowej edziecko.pl/rodzice

snowy · Wysłany: 2011-07-05, 15:04

bardzo smutne i niestety prawdziwe, że takie rzeczy się zdarzają, moja mama zawsze była zadowolona z życia jakie ma i wydaje mi się, że ja również nie odczuwam potrzeby rywalizacji, ważne, że jestem szczęśliwa sama ze sobą, bo w takiej sytuacji mogę być szczęśliwa z innymi ludźmi

:) · Wysłany: 2011-07-06, 11:59

takich kobiet unikam a ich podejście do życia jest mi obce. W mojej ocenie jest bardzo płytkie i zakłamane. Obłuda w czystej postaci.

Sama jestem matką niedoskonałą, czasem zakompleksioną, nie mam problemu z przyznawaniem się do swoich niedoskonałości, do niedoskonałości mojego dziecka. Nie mam czasu/chęci na wiele rzeczy które tzw matki idealne same sobie narzucają.

Wolę swoją niedoskonałość od nerwicy. I szalenie mi żal dzieci takich rodziców bo od samego początku będą porównywane z innymi dziećmi.

LeeLoo · Wysłany: 2011-07-07, 10:24

Nie wiem skąd wypłynęło to u mnie, ale już od najmłodszych lat w moim życiu była rywalizacja. Byłam lepszą uczennicą i zawsze był ktoś z kim rywalizowałam i cieszyłam się z każdych jego porażek, bo wtedy wypadałam lepiej. Kiedyś było to dla mnie motywujące, siedziałam i uczyłam się żeby wypaść lepiej. Teraz powoduje to u mnie frustrację.
W pracy na ogół też rywalizacja, ale głównie dlatego, że ja znam swoją wartość i swoje możliwości i przez to chciałam to pokazać tym co w to nie wierzyli.
Taki głupi charakter, coś czego bardzo bym nie chciała, bo jest męczące.
A po urodzeniu małego nie bardzo mam czym się chwalić. Mały rozwija się nieco wolniej i przez to pogłębia się moja depresja, bo jak znajome się chwalą, że ich dziecko umie już to czy to, to ja siedzę cicho, bo co mam powiedzieć? To samo z resztą mojego życia, nie mam męża, ojciec mojego dziecka ma je w dupie i żyję na kredyt w banku, bo nie zarabiam i nie mam pracy. Przez to ciągły dół, bo tak naprawdę nie mam już czym rywalizować.
Może to kwestia wychowania, wiem że to mnie przytłacza i powoduje u mnie depresję. Chciałabym umieć cieszyć się życiem, ot tak po prostu, bo jest, bo mam wspaniałego i pięknego synka, bo wiem, że jestem dla niego wszystkim, a niestety nie potrafię do tego dojść.

Laurel · Wysłany: 2011-07-07, 12:16

A ja praktycznie nie znam zjawiska. Z najbliższych przyjaciółek tylko ja wyszłam za mąż i mam dzieci i nigdy nie spotkałam się z zazdrością. Owszem, czasem widzę ich łzy, ale zazdrości nie odczuwam wcale.

Aniusia · Wysłany: 2011-07-07, 14:16

hm.....czasem jestem zazdrosna o kobiety <blondinka>

które zrobiły karierę zawodową, maja własne mieszkanie, aerobik, solarium, wycieczki zagraniczne, dobre auto,mężą pogonily bo przeszkadzał w rozwijaniu się, co urlop to młodszy facet na sezon itp...ale z drugiej strony tak opalać sie nie moge więc solarium odpada, jestem leniwa żeby ćwiczyc wiec aerobik też odpada, mieszkanie jest mężą ale w testamencie jest moje hihi, zagranica mnie nie kręci wole w Polsce zamki i pałace zwiedzać...co do męża to mimo wad nie zamieniłabym go na młodszy ani na inny model, auto do końca miesiąca ma mi kupić <rajdowiec>

, jedyne w czym czuję się nie spelniona to kariera zawodowa bo tego mi brakuje <bezradny>

madzia · Wysłany: 2011-07-07, 16:34

Ardhara · Wysłany: 2011-07-07, 17:13

oo opis Chylińskiej był świetny

ja rywalizację lubię ale nie jest to moje motto życiowe

wolę mieć spokój i robić co lubię a nie stale się ścigać, podkładać świnie i uważać aby samemu jej nie złapać

co do macierzyństwa - ma swoje plusy i minusy jak wszystko

mnie dobija np. karmienie cycem he he - nie jestem typową mamuśką co wywala cyca wszędzie gdzie popadnie bo zwyczajnie nie lubię tego

karmię bo ma to swoje plusy ale na pewno nie będę tego robić x lat... oczywiście większość już mnie potępi ale moje dziecię jest zdrowe przy karmieniu mieszanym i to jest najważniejsze

Laurel · Wysłany: 2011-07-07, 20:24

LeeLoo · Wysłany: 2011-07-07, 21:35

Madzia super to ujęłaś. Pamiętam moją kumpelę po urodzeniu, zamknęła się w domu, przestała do mnie przychodzić. Widziałam, że ma deprechę, ale nie mówi o tym co jest bee i co ją boli.
Ja od początku mówiłam jawnie o wszystkim co przeszłam podczas porodu, że dziecko to największy skarb, ale jakim kosztem okupiony. Znajoma powiedziała, że kobiety o tym nie mówią głośno i nie miała pojęcia, że tak to wygląda.
Cały czas wspominam swój połóg. O ciąży wiedziałam bardzo dużo, połóg był dla mnie czarną magią. Nie spodziewałam się, że zaraz po wywiezieniu mnie z sali operacyjne będzie krwawienie, że będzie tak długo trwał i że w ogóle będzie to tak wyglądać! A czemu? No bo nie mówi się o tym...

Ardhara · Wysłany: 2011-07-07, 22:53

tak samo jak nie mówi się o tym że nacinają i potem szyją co równa się wielu dniom ciągnięcia szwów, obolałego krocza i wielu "bonusom"

ja się cieszę że tym razem nie nacięli tylko lekko pękło - mogę siadać normalnie a nie jak po 1 porodzie - 5 tygodni wyjęte z życia

Kita · Wysłany: 2011-07-08, 08:41

Karoll · Wysłany: 2011-07-08, 11:00

Miałam podobną sytuację w rodzinie. Mój syn jest z lutego,a jego dalsza kuzynka (córka mojej kuzynki) z grudnia. Co jakiś czas spotykałyśmy się w domu, na spacerkach itd. Ciągle tylko słyszałam co powinnam robić, a czego nie!!! Pierwsze jej zgorszenie było gdy dowiedziała się,że jestem w ciąży i nie mam zamiaru wychodzić za mąż za ojca Tomka. Gdy zaprzestałam karmienia piersią, stwierdziła,że moje dziecko będzie chorowite i mniej inteligentne :shock:

. Kiedy ja z synem wariowaliśmy podczas czytania wierszy Chotomskiej, ona z córą czytała encyklopedię o ptakami itp. Kilka takich epizodów spowodowało,że przestałam się z nią spotykać, bo nieźle działała mi kobieta na nerwy.