Znalezionych wyników: 5

U mnie synek ulewał w dosyć sporych ilościach, skutkiem czego było domaganie się jedzenia co ok 1,5 godziny (karmiony był butelką). Pediatra przepisał nam syrop - Debridat i po ok tygodniu ulewanie ustało, zdarzało się bardzo rzadko i w małych (normalnych) ilościach.

U mnie krwawienie szybko (tak mi się wydaje) ustało, bo po ok 1,5 tygodnia, miałam cesarkę. Po 4 tygodniach od porodu byłam u ginekologa na badaniu kontrolnym, jako że wszystko było ok, powiedział, że współżycie mogę już zacząć. Miałam jednak problemy z suchością, dostałam krem, więc jeszcze na kilka dni odłożyliśmy z partnerem współżycie.
Kilka pierwszych podejść - koszmar. Byłam tak spięta, że z trudem daliśmy radę.
Tak naprawdę wszystko w głowie siedziało, bo z fizycznego punktu widzenia wszystko było w porządku.

U mnie pierwszymi oznakami, których wtedy nie łączyłam z ciążą, były lekko nabrzmiałe i obolałe piersi, ale jako, że zawsze tak miałam przed miesiąćzką, więc myślałam, że jakoś na dniach pewnie się pojawi i tyle. Dodam, że cykl mam nieregularny (30-40 dni). Kolejne objawy, częste oddawanie moczu i odrzucenie od kawy, nastąpiły po sobie bardzo szybko. Jako, ze miesiąćzka nadal nie pojawiała się, zrobiłam test dla spokoju. Myślałam, że i tym razem będzie jak zawsze, tzn, zrobię test, nic nie wyjdzie a następnego dnia dostane miesiączkę. Tym razem jednak było inaczej

Idąc na pierwszą wizytę do ginekologa, by potwierdzić ciążę (9 tydzień), byłam już po tych typowych na poczatku objawach. Mdłości trwały u mnie ok tygodnia, ale nie były uciążliwe. Zmęczenie połaczone z sennością kilka dni, dwa razy słabo mi sie zrobiło, to wszystko. Od tamtego czasu, odpukać, wszystko jest ok, nie mam zachcianek, jedynie zgaga czasami męczy. Gdyby nie rosnący brzuch i kopiący maluch, nawet nie czułabym, że jestem w ciąży :-)

Witam,
mi także grozi cesarka z racji niskiego wzrostu. Ginekolog powiedział, że kobiety, które mają mniej niż 155cm wzrostu, posiadają mniejszą miednicę, stąd wskazania do cesarki. Jednak nie jest to podobno wyrokiem, ponieważ wszystko wyjaśni się na porodówce. Wtedy dokładnie mnie pomierzą i zdecydują.
Na początku nie chciałam rodzić naturalnie, bałam się. Od okulisty mogłam mieć zaświadczenie. Na badaniu lekarka powiedziała mi, że nie widzi przeciwwskazań, mimo wady wzroku, i co ma mi napisać

Jednak po głębszej lekturze, plusów i minusów wynikających z porodu naturalnego czy cesarki, chciałabym rodzić naturalnie i już się nastawiłam. Wtedy to ginekolog powiedział mi o tym, że może mi się to nie udać. Dodam, ze oprócz niskiego wzrostu, jestem drobniutka (rozmiar xxs, xs). Teraz nie wiem co mnie czeka, jak się nastawić, jak się przygotować..

Chciałam się spytać Was, czy któraś też była w podobnej sytuacji i jak się to skończyło, porodem naturalnym, czy cesarką?