zakręcona mama !!!

Luka · Wysłany: 2011-11-18, 12:41

A ja mam na mię Gabrysia

Lat 28 – to już wiecie.
W zasadzie w różnych działach chyba już wszystko o sobie napisałam ale tak w skrócie:
Męża poznałam 6 lat temu w momencie gdy zwątpiłam w istnienie prawdziwej miłości.

Mogę śmiało powiedzieć, że była to miłość od pierwszego wejrzenia

Na drugiej randce już wiedziałam, że to będzie mój mąż, że tylko jego chcę. Przez pierwsze dwa lata korzystaliśmy z życia, często wyjeżdżaliśmy, bawiliśmy się. W końcu stwierdziliśmy, że czas coś ze sobą zrobić, zacząć oszczędzać itp.. rok później byliśmy już zaręczeni. W 2010 pobraliśmy się i zaczęły się starania o maleństwo.

Po roku się udało. Dzisiaj się cieszę, że tak to wszystko się potoczyło.
Mieliśmy czas, żeby się dotrzeć, zbliżyć do siebie i jeszcze bardziej pokochać.
Mamy swój własny domek z ogródkiem, maleństwo pod sercem i już nic mi więcej do szczęścia nie potrzeba.
Towarzyscy jesteśmy bardzo. Prawie co weekend przychodzą znajomi. Czasem mam już dosyć tych wizyt.
Mam wiele koleżanek, jedną bardzo bliską ale jeszcze boję się ją nazwać przyjaciółką. Czas zweryfikuje – jak zawsze

Pracuję w bardzo dużej firmie w Wawie. Nazwy pozwólcie, że nie wymienię.

Czasami tak jak dzisiaj mmnie denerwuje i po macierzyńskim mam ochotę ją zmienić. Wolałabym pracę w mniejszej firmie. Nigdy nie byłam typem karierowiczki. Wyścig szczurów to nie dla mnie a niestety w dużych korporacjach to standard.

Moim marzeniem było otworzyć własną firmę transportową - kształciłam się pod tym kątem i w tym roku się udało.
A z mniej realnych marzeń??? Własny pensjonat ze stadniną dla koni.. Może kiedyś.. na emeryturze???

saja · Wysłany: 2011-11-18, 14:58

No to może i ja coś napiszę

Mam na imię Sandra, skończyłam 24 lata. Od prawie 4 lat jestem szczęśliwą żoną. Męża poznałam przez internet, po 3 miesiącach byliśmy zaręczeni a po 6 miesiącach wzięliśmy ślub (tak wiem ekspres

) Z decyzją o dziecku długo czekaliśmy, a właściwie to ja zwlekałam. Chciałam mieć lepszą pracę, skończyć studia. W związku z pewnym wydarzeniem uznaliśmy że nigdy nie będzie odpowiedniego momentu i nie będziemy więcej tego odkładać. W 4 cyklu udało się, jesteśmy bardzo szczęśliwi.
Od ponad dwóch lat mieszkamy w domu rodzinnym mojego męża.Mamy duży ogród. Prowadzimy własną firmę (no mąż prowadzi - ja pomagam w papierkowej robocie

) Wcześniej pracowałam, niestety nie przedłużono mi umowy.
Jestem na 5 roku prawa, mam nadzieję że za parę miesięcy obronię się bez większych problemów.

Sabina · Wysłany: 2011-11-18, 17:56

Tak właściwie to nie wiem czy sa jeszcze rzeczy, których o mnie nie wiecie ;-)

Mam na imię Ewa

Mam prawie 33 lata, Od zakończenia studiów pracuję w jednym miejscu - starostwie powiatowym

Mojego męża poznałam przez neta, zaiskrzyło momentalnie i po 2 msc od spotkania byliśmy zaręczeni

ślub odbył się we wrześniu ubiegłego roku

Od kiedy się poznaliśmy, wiedzieliśmy, że chcemy mieć dziecko lub dzieci

Udało się za pierwszym razem i teraz mamy nasza ukochaną córeczkę <serduszka>

Mamy nadzieję, że na jednym dziecku sie nie skończy - ale co będzie to czas pokaże 8-)

Do dziś mieszkamy osobno, ale nasz dom jest tu gdzie ja mieszkam od urodzenia

Dom jest na wsi, wokół spokój, cisza i lasy

Idealne miejsce na wychowywanie dzieci

A że z nami są moi rodzice, to mam na kogo liczyć

Madź · Wysłany: 2011-11-18, 19:49

Aniusia · Wysłany: 2011-11-21, 13:29

Ania , 35lat i pół <bezradny>

od niedawna żona i matka <hura>

z pokręconym charakterem, dawniej dusza towarzystwa teraz z uwagi na mężą ponuraka domatorka i samolub.Potrafię ciekawie opowiadać, umie słuchać, doradzić i dochować tajemnicy jak trzeba w efekcie czego kogo nie spotkam po latach to mi sie wyzala i o rade prosi co na większa skale jest troche denerwujące bo mysle o problemach innych i jak im pomóc :-?

uczę sie być matką a że jestem z tych strachliwych to mam ogromny stres i boje sie każdego kichnięcia juniorowego a przy gorączce mam stan przedzawałowy co przy moim nadciśnieniu dobre nie jest no ale taka jestem, zamartwiam się o najbliższych i to bardzo :cry:

a o juniora to już nawet chyba nie ma określenia jak <bezradny>

mąż w niełasce od momentu kiedy junior pojawił się na swiecie ale sam jest sobie winny bo decyzje o dziecku razem podjeliśmy i ustalilismy ze obowiązki będą po polowie a jest wiecie jak......no i bądz tu dobrą żoną no nie da się <klotnia>

.

z cech które mnie obciążąją to to ze jestem mściwa i pamiętliwa <bezradny>

muszę się zawsze odwdzięczyć jak ktoś zalezie mi za skóre :evil:

no i bałaganiara ( ciuchy czesto spadaja mi z wieszaków i leżą na dnie szafy <bezradny>

ale gdyby bylo ich mniej może by wisiały dłużej a tak...układam co 3 dni zeby mnie nie przysypało przy otwieraniu szafy <bezradny>

)

bedąc nastolatką miała ciekawe życie i kogo nie spotkam z tamtych czasów to lubie godzinami wspomninac jak to kiedys było <hura>

a i jeszcze jedno straszny głodomor ze mnie no nic tylko przy garach stać i jeść mniam...z racji apetytu programów kulinarnych nie oglądam( no chyba ze Gesller) bo zaraz głodna i muszę gotować to co oni a w towarzystwie zawsze przy mnie rozmowa wcześniej czy pózniej na papu schodzi <hura>

LadyBlack · Wysłany: 2011-12-05, 11:55

Aga

, 31 wiosen.
Od ponad 4 lat szczesliwa meżatka. Męża poznałam ( w kwietniu bedzie 6 lat) na wystawie fotograficznej.

Ja chodziłam do foto klubu , on miał wystawe. I ta wspolna pasja nas połaczyła. Apozniej organizowalismy juz wspolne wystawy.
Zauroczył mnie ....ogromnym poczuciem humoru.
Na początku jak to u wielu małżenstw było radość tylko sobą, urzadzanie mieszkania, praca.
Pozniej przyszły problemy...ktorych pokonanie dało mi siłe, a nasz zwiazek - wzmocniło. Wiec przez dwa lata nie było mowy by starac sie o kruszynke. Dopiero w tym roku.
Co jeszcze... jestem po Wydziale Prawa i Adm. w Katowicach, uwielbiam książki, kulture Japoni :-P

i fotografie. Jaka jestem. Nerwusek, tolerancyjna,lojalna i potrafie cieszyc sie z małych rzeczy. Nie nosze długo urazy, szybko wybaczam. Chyba troche czasem przewrazliwiona - czego nie znosze.
Mieszkamy na swoim od prawie 3 lat, razem z naszymi zwierzakami, marzy nam sie domek ale to w przyszłość. Na dana chwile - oczekiwanie na narodziny naszej perełki i wspolna działalność gospodarcza.
Marzenie ? może zmiana zawodu, by kiedyś znowu pracowac z dziecmi z porazeniem mozgowym jak kiedys.
Ale tak naprawde to czego pragne to zdrowia
dla bliskich i siebie i radości z każdego dnia. . To chyba tyle.;)
ps. a i kocham szarolotke :mrgreen: